درد ندارم.از روی بی دردی افتاده ام روی تخت...داروی بی دردی می خورم. نه نور اذیتم می کند دیگر، نه صدای پاشنه ی کفش همسایه بالا در ساعت 6:30 صبح قبل از رفتن سرکارش...

تمرین هر روزه هم دردی دوا نمی کند.تمرین درد می کنم...مشق درد...اصلا انگار درد با چمدانش سفر کرده از من!

همین دیشب شانزده صفحه کاغذ A4 را پر از واژه ی درد کردم، حتی انگشتم درد نگرفت از نوشتن درد...

مادرم نگران شده. نفرین می کند باعث و بانی اش را...می گوید: " درد بگیرد آنکس که درد را از تو گرفت."

نوشتنم نمی جوشد! این البته ربطی به بی دردی ندارد، خودکارم روان نیست، قطع و وصل می شود و حال نوشتن را می گیرد.گفته ام اخوی که برای نصب کولر گازی می آید ورد 2010 هم نصب کند.

چایم سرد شد. سرد که می شود تلخ تر است...بدون قند هورت می کشم...سلامتی دردمندان...